Zoals ik jullie in mijn vorige verhaal had beloofd allereerst meer over de dingen die ik in Melbourne gedaan heb voordat ik uitwijk naar Tasmanie.

The Great Ocean Road was super maar helaas ook wel een beetje koud! Ja dat schijnt hier in de staat Victoria zomaar te kunnen... Onze gids Juud heeft ons in 2 dagen heel relaxt rondgeleid. Een korte impressie: we hebben naast de bekende Twelve Apostles (inmiddels nog 10), the London Bridge en heel veel mooie oceaan ook hele schattige plaatsjes (waaronder Apollo Bay) langs de kust gespot. Hiernaast zijn we in een grot geklommen die bij vloed normaal gesproken voor ¾ onder water staat en hebben we pinguïns uit de oceaan zien komen die naar het strand waggelden voor hun nachtrust.

Naast lekker veel winkelen (voornamelijk kijken, kijken en niet kopen) zijn we tevens op een verjaardag geweest van een Italiaans/Australisch meisje via een leuke kennis van Lisette ;-). Na 3 kwartier rijden (ongelooflijk maar het was nog steeds Melbourne) + bijna 2 ongelukken (autorijden kunnen ze hier dus niet) hebben we ons lekker vol gebunkerd, onze vitamines bijgewerkt, een paar drankjes gedronken en onze Engelse skills ge-update. Voor mijn 2 reismaatjes was ik ondertussen aan brieven voor All You Need is Love begonnen, hun hormonen waren aardig de weg kwijt. Ik voel me natuurlijk ‘de' aangewezen persoon hiervoor en hoogst verantwoordelijk; dat begrijp je. Zoals jullie lezen is mijn (nieuwe) leventje hier nog aardig druk. Verwonderlijk dat we daarom ook nog tijd vonden voor het volgende...

Melbourne doet Europees aan en is de stad van de lekkere koffie maar natuurlijk ook van the Australian Open. Op 22 januari werd het tijd voor een bezoekje aan dit event! Liset kreeg een gratis groundpass van een mevrouw waardoor we slechts 19 dollar p.p. kwijt waren. Joehoeeee (we blijven tenslotte Nederlanders) :P Hoogtepunt van deze dag was de dubbelwedstrijd tussen Serena & Venus Williams versus I. Raluca Olaru & O. Savchuk. Deze 2^e ronde wonnen de zusjes in 2 sets.
AWESOME dit gezien te hebben op m'n slippertjes... Definitely once in a lifetime! :D
Mevr. Venus deed haar naam eer aan door iedereen te shockeren met een onderbroek in exact dezelfde kleur als haar huid. Saar en ik hebben nog hele goede blote billen foto's gemaakt, net echt! Misschien verkopen aan de plaatselijke pers? ;-)

Dan is het nu eindelijk tijd om jullie te updaten over het supersonische, fantastisch mooie TASMANIE!!! Het is bijna niet uit te drukken in woorden of op foto's maar als jullie nog puf hebben om verder te lezen ga ik het hieronder toch proberen.

In een notendop (de oostkust van) Tasmanie:

• De Nederlander Abel Tasman ‘ontdekte' in 1642 als eerste Europeaan het later naar hem vernoemde eiland. In 1777 nam James Cook het gebied in bezit voor de Britse kroon.

• Weliswaar hoort Tasmanie geologisch gezien tot de uitgestrekte grote broer Australië - zo'n 10.000 tot 15.000 jaargeleden zat dit eiland nog aan het vaste land geplakt -, maar het landschap doet absoluut ‘on-Australisch' aan.

• Op 25 januari zijn we na 1 uur vliegen geland in Launceston waar Inge het slotje niet meer van haar dagrugzak afkreeg. De code werkte niet meer en dus werd het slotje bij de plaatselijke autodealer doorgezaagd. Thnx mate!

• In verband met Australia Day hebben we voor 1 dollar goedkoop snoep gescoord - wat een luxe voor ons als backpackers - als een kind zo blij :D

• Op dinsdag 26 januari begon onze 3-daagse tour langs de oostkust van het eiland.

• De 5 dagen dat we in Tasmanie waren had Inge geen bereik (no worries alles gaat nog goed!)

• Onder leiding van gids Matt en een suffe groep zijn we naar Bichenco gereden. Maar wat maakt het uit want wij hadden elkaar, the Dutchies are crazy!

• Onderweg hebben we voornamelijk mooie stranden bezocht. Heerlijk gerelaxt aan the Bay of Fires (een grote kustlijn aan het oosten van Tasmanie). What a view... hagelwit zand, turquoise-blauw water en bijna het hele strand voor jezelf. Bofkonten?!

• The Bay of Fires is in strijd met India over het mooiste strand ter wereld, hoe verpest kun je nu al zijn :P

• In 2009 is the Bay of Fires uitgeroepen tot 's werelds beste vakantiebestemming!!! Ik zeg dat word nu je koffers pakken voordat het ‘te' toeristisch wordt...

• De pinguïns liepen bijna letterlijk aan je voeten tijdens de pinguïntour. Er mochten alleen geen foto's gemaakt worden. Hierdoor kunnen deze lieve beestjes blind worden en zouden ze uiteindelijk verdrinken in de zee, omdat ze niet meer zien waar ze naar boven moeten zwemmen.

• 5:00 Uur opstaan voor de zonsopgang is (te) vroeg, in het pikkendonker een bos beklimmen voor een goed uitzicht is wel een beetje eng.

• Geen zonsopgang zien omdat het te bewolkt was is schraal, je had tenslotte ook in je bed kunnen liggen...

• 3 km hiken naar the Wineglass Bay lookout is zeker de moeite waard!

• Hierna gestoken worden door een of andere grote zwarte mier en pijn hebben is minder.

• Volgens onze gids is het ‘no worries' dus dat geloven we dan maar.

• Je niet ergeren aan een idiote aandachtstrekkende Duitser uit je groep is moeilijk. Er idiote Nederlandse grappen over maken en keihard lachen met elkaar is makkelijk.

• Gelukkig maken echte Ozzie burgers als lunch veel goed. Lekker BBQ-en bij een picknickplaats in de open lucht. Met om de hoek wel een aardig uitzicht (lees: wederom een mega, supersonisch, fantastisch, ongelooflijk, geweldig uitzicht!)

• The remarkable Cave is wederom zo'n lookout die we ‘s middags hebben mogen spotten, WAUWIE!

• Na relaxen op een verlaten strand hebben we de 2^e nacht doorgebracht in Port Arthur, ons huis stond naast een begraafplaats, gezellig!

• Port Arthur (inclusief Tasmanie) heeft een lugubere geschiedenis. Voor de komst van de eerste blanken leefden er zo'n 70 verschillende stammen met ongeveer zo'n 4.000 tot 5.000 leden. De Britten hadden slechts enkele decennia nodig om de bevolking van Tasmanie tot de laatste man uit te roeien.

• Onmiddellijk na de stichting van de havenstad Hobert werd het eiland een verbanningsoord voor strafgevangen.

• Tussen 1830 en 1877, toen er een einde kwam aan de deportaties, verbleven er ongeveer 12.500 bannelingen in deze gevangenisstad, die al snel na de stichting de bijnaam ‘Hel op aarde' kreeg.

• Een bezoek aan Port Arthur was zeer indrukwekkend en heel erg interessant.

• The Goast Tour hebben we overgeslagen, gezien het feit dat je hiervoor 100% Engels moest verstaan anders snapte je de clou van het verhaal niet... :P

• Op 28 april 1996 is hier een lugubere aanslag geweest waar een man met een geweer 35 toeristen en werknemers vermoord heeft.

• Om het gezellig te houden hebben we 's middags een bezoekje gebracht aan een opvangcentrum voor voornamelijk Tasmanian Devils.

• The Tasmanian Devil is waarschijnlijk over 10 tot 20 jaar in het wild uitgestorven.

• Deze lief uitziende diertjes hebben sterke kaken, je kan het vergelijken met de kaken van een krokodil. Ze eten alles wat los en vast zit. Het was leuk om te zien hoe ze gevoerd werden, wat een gevecht!

• Zeer cool was het feit dat je ook heel dichtbij kangaroes kon komen en ze ook kon aaien, aaaahw how cute!! :D

• Na 1 kilo kersen gekocht te hebben voor 5 dollar en een bezoekje aan de plaatselijke vismarkt voor oesters, waren we alweer aangekomen in de hoofdstad Hobert, de eindbestemming van onze tour.

• Afscheid nemen was deze keer een fluitje van een cent.

• Avondeten in Hobert bestond uit pizza, sushi, koekjes, chips, stokbrood met kruidenboter en tropical drink. Dit alles genuttigd onder het genot van een avondzonnetje in het park.

• Het was dus niet alleen mijn backpack die 2 kilo zwaarder door de douane ging ;-)

• 29 januari nog even deze bruisende stad ontdekt (waar het bijna nooit regent) en toen was het alweer tijd om terug naar Melbourne te vliegen.

• Zie de nieuwe foto's voor alle avonturen en indrukken.

Tasmanie was absoluut adembenemend mooi en super gezellig met Sarah en Lisette. Iedereen die Australië aandoet kan ik het 100% aanraden, sla dit eiland niet over! Het is op dit moment het mooiste wat ik tot nu toe van Australie heb mogen zien.

Het is alleen niet helemaal Tasmanie in een notendop geworden haha (lees: m'n langste blog tot nu toe). Maar ondanks dat ik nog uren verder kan typen en jullie ogen wellicht bijna scheel zijn van staren naar een computerscherm ga ik er nu toch echt weer een einde aan breien.

De plicht roept; mijn was stinkt en er moet nog een slaapplaats in Nieuw-Zeeland gezocht worden. Mijn volgende verhaal zal vanuit dit land zijn. Een nieuwe ronde, nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen... Voor het eerst ‘alleen' reizen zonder mijn inmiddels 2 vertrouwde travelbabes. Spannend... maar ik heb er zeker weer zin in!

Liefs Inge (in love with Tasmanie)

P.S. Even belangrijk: ik heb nu nog steeds geen bereik - heel raar - zal snel een oplossing proberen te zoeken.