Wie had dat ooit gedacht, dat die Inge nog eens voor 5 weken in the outback van Australie zou stranden... ik niet! Maar wat heb ik het hier reuze naar m'n zin gehad en wat heb ik veel meegemaakt! Zoveel leuke, nieuwe mensen ontmoet en allemaal even gastvrij. Daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren. Van tevoren werd mij verteld je gaat vrienden voor het leven maken. Eigenlijk geloofde ik dat niet zo omdat je altijd op doorreis bent. Maar het is echt zo!
Het geen bereik hebben op mijn mobielje heeft mn hersenpannetje goed gedaan. Uitgerust en weer met beide benen op de grond. Zin in alles wat nog komen gaat! Maar allereerst zal ik jullie vertellen wat ik zoal beleefd heb:

Toompine is the pub with no town. Je moet je een enorme roodstoffige vlakte voorstellen en ineens is daar een bar, boederij en hotel in één. Dat is Toompine, dat was mijn huis! The pub bestaat uit aluminum golfplaten en is simpel ingericht met 4 tafels en 5 barkrukken (echt druk kan het dus nooit zijn maar daar vergiste ik me in). Overal ligt en hangt zoveel meuk dat je door de bomen het bos niet meer ziet, ik ben blij dat ik niet alles hoef af te stoffen

De totale omgeving bestaat uit +/- 40.000 hectare land. De eigenaar, Greg Dax beschikt over +/- 3.500 hectare. Hij heeft 1000 schapen, 2 lama's, 30 geiten, 2 ezels, 1 pony, 15 honden, 1 zwijn, vogels, kippen, mosquitoes, zandvliegen, kikkers, sprinkhanen en 200 koeien.

Ik had een eigen kamer (houten hokje) met een heerlijk matras! De douche en de wc waren buiten (weer een hokje in de open lucht) maar er was warm water dus ik was allang blij! Als backpacker zijnde zijn dat belangrijke primaire levensbehoeften geworden. Samen met de groene kikkers en sprinkhanen (letterlijk overall!) en het ‘s nachts oppassen voor slangen was het behoorlijk back to basic. Maar wat een nieuwe ervaring! Mijn record kikkerdouchen staat trouwens op 8 felgroene kwakende mormels in mn douchehokje.

Ik werkteelke dagsamen met Jonesy. Zij is een gestoorde, lichtelijk alcoholverslaafde, gezellige vrijgezel begin 40. Mijn werkzaamheden bestonden ‘s ochtends uit het schoonmaken van the pub. ‘s Middags maakte Jonesy en ik vaak een special voor op het menu: veggies, homemade pies, sausage rolls of een ovenschotel. Hiernaast voerden we alle dieren. Omdat het een kleine plaats is was ik al snel een nieuwe attractie; wat is het toch bijzonder om een crazy dutchie te ontmoeten! Zodoende besteedde ik 70% van mijn tijd met mensen helpen achter de bar en een praatje maken met iedereen. Mijn Engels is dan ook met sprongen vooruit gegaan (uiteindelijk droomde zelfs in het Engels!)

Hoogtepunten van mijn outback experience:

Het vliegen in een vliegtuig met Tim op zoek naar Daxy's schapen. Het vliegtuig stamde uit 1928 en ja ik mocht ook zelf even vliegen!

Jonesy leerde me rijden op de crossmotor. Lekker touren door the outback, an amazing feeling of freedom! Het was de bedoeling dat ik voor een klein ritje rondom de boerderij ging maar ik heb gelijk even 16km afgelegd (als je je vrijheid eenmaal ruikt.... Haha was echt geweldig!). Greg ging me zoeken omdat hij dacht dat ik langs de kant van de weg lag te creperen

maar wel lief dat hij zo bezorgd was. Verder lieten we elke ochtend de dieren vrij en moest ik ze vaak aan het einde van de middag weer zoeken op de crossmoter en ze opsluiten in hun oase naast the pub.

Een hele dag op het land ploeteren, schapen opjagen, schapen sorteren, 440 schapen injecties geven en hekken bouwen. Ik werkte als een echte man!

Voor het eerst in mn leven - en zelfs na 6 weken Nieuw-Zeeland - schapen geschoren zien worden op de Quickshears van Toompine. Een wedstrijd wie het snelste een schaap kan scheren voor geld. Er werd (te)veel bier gedronken (wat nou responsible service of alcohol?) en een hoop flauwe grappen gemaakt maar het was gezellig!

Na een lange tijd weer eens een potje tennis gespeeld met een toerist (zelfs gewonnen in 2 sets!). Hierna werd ik uitgenodigd om bij hun caravan lekker biertjes en rum te drinken en toastjes te eten (ik moet ook zo hard werken...)

In the pub zat er op een avond een slang in een box met flessen wijn. Ik moest snel een grote schop gaan halen uit de schuur maar uiteraard had ik eerst even mn camera gehaald. Greg schoot te hulp en kilde the Brown Snake (die dodelijk zijn) met een grote schop; de hero! Zie foto's voor het resultaat.

Alle kikkers die zich rondom en in de pub bevonden moesten daarom gevangen worden, voor het geval we nog meer ongewenste bezoekers kregen. Ik ben een echte expert geworden in het vangen van grote groene kikkers en zelfs gifting kikkers. We stopten ze levend in een emmer want als je ze dood en ze komen erachter moet je de gevangenis in (het is een beschermend diersoort). Vervolgens hebben Jonesy en ik ze weer vrijgelaten in the creek verderop.

Er werd een lammetje geboren die ik 2 dagen moest voedden. We hebben haar omgedoopt tot Inga
Er was 1 schaap verdronken die we toen aan de auto hebben gehangen en naar the tip (vuilstortplaats) hebben gereden. Ik heb zelf ook links gereden in the 4 wheel-drive van Greg.
Tevens heb ik mogen bewonderen hoe schapen worden gedood, ontveld, hoe de ingewanden eruit worden gehaald en hoe de beestjes worden klaargemaakt voor productie!

Aangezien de 4 wheel-drive niet genoeg was heb ik ook nog even 50km in een grote truck afgelegd. Op de heenweg hadden we nog een klapband maar op de terugweg gelukkig niet! Leuke ervaring met alleen mijn autorijbewijs maarja er is toch geen politie te bekennen in een pub zonder dorp

Ik heb overigens niks te klagen over het eten hier, ze voeren me tonnetje rond en geven me chocoladerepen omdat ze me te dun vinden (ik ben nog nooit zo'n dikke zeekoe geweest) :P Al moet ik toegeven dat al dat gefrituurde voedsel, wit brood en oploskoffie na 5 weken wel je neusgaten uitkomt. Ja ik mis de heerlijke cappuchinos van SRC Rottemeren Het menu van thepub blijft toch te vergelijken met een roadhouse.

Het was interessant om weer even te ervaren dat je gemakkelijk zonder alle media kunt. Biertjes drinken, grappen maken en spelletjes spelen waren een groot onderdeel van de avondactiviteiten na het bereiden van alle maaltijden voor de locals en toeristen.

In Adavale zijn we opnieuw naar de Quickshears geweest, altijd goed om te weten wat de concurrent doet. Dit dorpje bestaat uit 7 huizen en verder is er niks! Blijft voor mij onbegrijpelijk hoe mensen daar kunnen leven. Ik heb nog meegedaan aan the quicktrow. Dit is het zo snel mogelijk oppakken van de wol en het op een tafel gooien om er vervolgens met een bezem opslaan. Jaja de mensen sporen hier soms niet... Verders ben ik 3e geworden met bezemgooien en 3e met 100m rennen. Hiermee heb ik trouwens nog $20 gewonnen haha het was weer niet te filmen hoe ik rende op mn blote voeten door steen, stof, prikkels en doorheid.

Overigens proberen ze me bij elke gelegenheid te koppelen aan lelijke bushmannen haha! Ik mag dan wel voor 5 weken in the middle of nowhere zitten en ik weet ook wel van een mooi bord kun je niet eten... maar dit was toch echt wel het toppunt van lelijk en boers! Een ander hilarisch feit is dat ze de hele dag ongenegeerd harde boeren laten en dan zeggen ze even ongenegeerd: excuses me J Boskoop is er qua ‘boerheid' dus weer niks bij.

In een ander weekend ben ik samen met een leuk stel naar de paardenraces geweest in Quilpie. Superleuk om dit een keer in het echt mee te maken. Gehuld in mijn enigste zomerjurkje uit mijn backpack en een grote bloem in mijn haar was ik op mijn birkenstockies zelfs genomineerd voor ‘fashion of the field'. Mijn jurkje van de markt had alleen net niet de 1e prijs gewonnen Zelf heb ik ook nog 2x gegokt op een paard en de eerste keer zelfs mn geld terug gewonnen. De dag bestond verder uit mensen kijken en drankjes drinken, niet verkeer dus! ‘s Avonds hebben we chinees gegeten (uiteraard niet zo goed als thuis) en de nacht doorgebracht bij Woggie (een local). Je kan hem het beste omschrijven als een kleine Chiwawa, altijd in trainingsbroek met een grote hoed die niet ophoudt met praten en bier drinken. De start is bij het ontbijt!

Aangezien Jonesy migraine had heb ik voor 1,5 dag de zaak alleen moeten runnen. Hiervoor ben ik beloond met een iPod dock. Dit is een kleine speakerset voor mijn iPod touch dus dat was zeker een aangename verrassing!

Stel je voor: Je staat achter de bar. Je kijkt naar buiten en ineens zie je alleen nog maar stof en oranje voor de ramen... Wat gebeurd hier? Het was een kleine tornado die ze hier Willy Willies noemen.

Eens in het jaar is het golfdag en dit houdt dit dat mensne uit Brisbane overvliegen om tegen mensen uit the bush golf te spelen voor het goede doel. Eigenlijk is het maar een debiel spel een beetje achter een balletje aanhobbelen. Maargoed ook ik heb een poging gewaagd en zelfs een prijs gewonnen voor the longest drive (uiteraard met een beetje valsspelen). Ik moet zeggen dat golfen me goed afgaat, het is voor mij gewoon mijn backhand en rammen maar!

In mijn laatste weekendje in Toompine heb ik een lekker modderbad genomen. Na 1,5 uur modderen, badderen en showeren waren Rhinnon en ik weer als herboren. In Eulo heb ik nog een poging gedaan tot het vinden van Opel in de velden en je hebt zelfs special mijnen. Uiteindelijk waren de Opel shops een groter success.

Mijn 5 weken Toompine zijn echt voorbij gevlogen! Uiteraard moest ik even wennen aan mijn nieuwe levensstijl maar ik vond het echt fantastisch om alle locals te ontmoeten en de sfeer van het ‘echte' Australische leven te mogen ervaren. Ik voelde me echt weer even thuis in Toompine en kon het heel goed vinden met iedereen. Het is weer eens wat anders dan de backpackers uit de hostels. Ik geniet nog steeds elke dag van mijn trip, het was echt een topbeslissing om naar de andere kant van de wereld te vertrekken. Maar wees gerust; ik kom zeker weten terug. Ik weet alleen nog niet wanneer... Ik heb namelijk na het afscheid nemen van iedereen de nachttrein genomen naar Brisbane. Terug op aarde! Alleen nog even niet in Nederland... Maar voor het geval jullie me stiekem toch een beetje missen: Zie het nieuwe fotoalbum voor al mijn outback pictures. Have fun!

Ik ben benieuwd naar al jullie dolle vakantieplannen voor the summer of 2010.

=XOXO=
Inge the singer*

* Mijn bijnaam in Toompine, omdat ze anders mijn naam niet goed konden uitspreken