Dromen - Durven - Doen

Lieve koukleumen en trouwe fans,

Waar ga ik serieus beginnen met dit verhaal. Is er een begin? Komt er ooit een einde aan? Ja dat helaas wel. Waar er eerst nog wilde plannen waren om door Laos, Cambodja en Vietnam te gaan reizen is inmiddels het terugticket naar Nederland geboekt en bevestigd.
Ja het is echt waar!!! Ingedingg komt terug naar het koude en regenachtige Nederland.
Ik heb besloten mijn reis na lang peinzen eerder af te breken. Natuurlijk is dit ook een spannend avontuur; het hoort allemaal bij het leven van een echte rugzaktoerist: je weet maar nooit waar je de volgende dag bent.

Het backpacken ben ik nog steeds niet zat, het is echt geweldig!  Het "alleen reizen" (ondanks dat je nooit echt alleen hoeft te zijn) was ik na Nieuw-Zeeland en Australie wel even zat. Ik heb die ervaring op mogen doen, zelf voor gekozen en van genoten maar ik was stiekem toch wel blij dat ik met gekke Lisette Bali heb mogen ontdekken en met Sarah SE Asia ging ontdekken! De zekerheid dat ik dan sowieso LOL zou hebben was voor mij belangrijk. Op een gegeven moment ben je ook gewoon even klaar met het constant vertellen waar je vandaan komt, nieuwe vrienden maken en afwachten of er een klik is de ja of de nee.

Dus toen Sarah na slechts 3 dagen Thailand met het verhaal kwam dat ze eigenlijk het liefste per direct terug wilde vliegen naar Nederland was de shock voor mij toch wel groot. Ik was natuurlijk teleurgesteld omdat ik met een bepaald beeld naar Azië was gekomen. Als dingen dan anders lopen moet je je beeld bijstellen en dat is lastig! Als iemand een beslissing neemt op basis van gevoel (in dit geval voor een jongen) en niet op verstand dan is de logica voor een buitenstaander altijd zoek...
Maarja ik heb er inmiddels vrede mee en beschouw het als een pauze in m'n wereldreis die ik over een tijdje alsnog af ga maken met iemand. Want na een periode van 9 maanden heb je zoveel indrukken opgedaan dat je het later ook veel meer waardeert om weer even uit het kikkerlandje te mogen ontsnappen. Wie weet wat voor kansen er in NL nu op me wachten die ik wellicht misgelopen had als ik langer was gebleven. Opgeven hoeft niet altijd fout te zijn, het is niet altijd verkeerd om de makkelijke weg te kiezen en zodoende landen we samen op Schiphol op 7 oktober 2010.

Sarah besloot om Thailand met mij af te maken en zodoende hebben wij nog 3 prachtige weken rondgereisd door dit land.  

Ik kende het cliché dat je bij aankomst in een warm land (dat was Thailand na Perth zeker) een oven lijkt binnen te stappen, maar was toch niet voorbereid op de gewaarwoording toen ik het vliegtuig verliet. Het was alsof ik een 'oven' binnenstapte. Maar wat heerlijk om de Australische warmte weer te voelen! Aangekomen in Phuket een beetje deze stad verkend (vonden wij niet veel aan) en in het hotel geslapen wat gebruikt is voor de film The Beach met o.a. Leonardo Dicaprio.  

Zo besloten we al snel lekker verder te reizen naar Ko Phi Phi. Werkelijk het mooiste bounty island met het helderste water en de gekleurdste vissen die ik tot nu toe gezien heb!!! Hier hebben wij 3 dagen enorm gechillaxt, een snorkeltour gedaan waar ik o.a. een haai heb gespot! , op het eiland The Beach van bovengenoemde film geweest en nog op een apenstrandje. Enorm leuk dagje die wij afsloten met onze heuze eerste beachparty inclusief bucket (want tja waarom zou je uit een glas drinken als het ook uit een emmertje kan?!) en dat hebben we geweten!!!  

De volgende dag trokken wij iets minder vrolijk en strondberoerd door de hitte zeulend met een berentas door naar het volgende eiland Ko Pha-Ngan. Dit eiland staat bekend om zijn Fullmoon party!!! Maar eerst was het tijd om even bij te komen aan het zwembad aan zee. Wat klinkt dat toch enorm luxe na al die hostels en de grap is dat het ook nog eens geen drol kost . 
In het zwembad zijn wij Jeroen en Ryan tegengekomen. Na een TOPPIE feestje te hebben gevierd en 1 katerdag te hebben ingelast zij wij met z'n 4tjes doorgereisd naar Bangkok. Dit reizen naar Bangkok ging per bus want de trein was helaas volgeboekt. Om jullie een voorstelling te kunnen geven hoe dit reizen in een bus gaat zie hieronder:

De chauffeur draaide zich naar ons om, wees met een boos gezicht op onze rugzakken en vervolgens naar het dak van de bus. Ik zag dat geen van de andere passagiers bagage bij zich had, dus stapten we weer uit, en werden prompt belaagd door complete rugbyteams van zweterige kerels die ons aan stukken probeerden te rukken zodat we onze ledematen met verschillende vervoermiddelen naar de stad konden laten brengen. Het waren kerels die allemaal deden alsof ze onze bagage op het dak wilden zetten. Het leek mij een stuk waarschijnlijker dat ze ermee aan de haal zouden gaan. Dus begon Ryan zelf het trapje te beklimmen, maar hij werd er weer afgetrokken door een vent met een rode tulband die eruitzag als de hoofdman der bagage-op-busdak-zetters. We lieten hem de rugzakken uit onze handen rukken en hij klauterde het dak op, waar hij ze met een touw vastbond. Hij maakte een vakkundige indruk en er lag al meer bagage op dat rek, dus misschien hoorde het allemaal wel zo.

In een bus wist iedereen dat je een plaats voorin moest zien te krijgen - als je je ruggengraat tenminste heel wilde houden met al die hobbels en kuilen in de weg. Uiteraard zaten wij achterin, och van alle fouten leer je haha. De achterste wielen van de bus bevonden zich op het midden van het chassis, waardoor de achterste vijftien rijen bij het kleinste hobbeltje als een wip omhoogschoten. En de meeste hobbels waren verre van klein. Het gevolg was dat we in de gewichtloosheidskamer leken te reizen, waarin je de helft van de tijd in de lucht hing en de andere helft met een smak op je achterwerk neerkwam. Op dat moment had ik toch gewenst dat ik een dikker kontje had ge-erft.   12 uur later en 12 blauwe plekken verder waren we dan toch veilig en heelhuids aangekomen in Bangkok!

Bangkok is eigenlijk een te grote vieze stinkstad maar verder was het dolle pret!
We hebben hier veel bezienswaardigheden gezien waaronder the Floating Market, het Grand Palace & Wat Pho (met een supergrote liggende goudgekleurde Boedha). Uiteraard mocht shoppen en een fruitshake halen op de bekende straat voor backpackers - Khao San Rd - niet aan dit lijstje ontbreken. Met de 2 mannen ben ik nog een dagje het oude Bangkok (Ayuthaya) gaan ontdekken net zolang totdat we tempelmoe en Boedhamoe waren, maar het was gezellig! 

Vanuit Bangkok hebben we met zn 4tjes een 3-daagse tour geboekt naar Kanchanaburi. Hier hebben we echt hele toffe dingen gedaan en weerzinwekkende indrukken opgedaan. Deze dagen stonden met name in het teken van olifanten, tijgers en de WOII.
Na deze tour werden we weer gedropt in Bangkok waar we deze keer de 14 uur durende nachttrein hebben genomen (jaja we leren van onze fouten ) naar Chiang Mai in het noorden van Thailand. Sarah en ik hebben een tour gemaakt naar Chiang Rai wat nog noordelijker ligt. Heel gaaf was dat we ook nog een uurtje in Laos zijn geweest om te shoppen op de plaatselijke markt. Hier verkopen ze flessen Whiskey met complete slangen en schorpioenen erin. Dit mocht je ook proeven maar dit hebben wij toch maar even vriendelijk afgeslagen, brrrrr! 
Op deze tour zijn we ook een kijkje gaan nemen bij volksstammen die je kan vergelijken met 'Groeten uit de Rimboe'. Zo hebben wij gezien hoe deze mensen leven in kleine hutjes en steeds weer doortrekken naar andere plaatsen. De stammen die wij hebben gezien zijn de longnecks (met grote gouden ringen om hun nek en knieeën), de uitgelubberde-grote gaten in-oren-stam en nog een ander soort wat alleen leeft in het noorden van Chian Rai en nergens anders ter wereld.  

Onze laatste vakantiedag hebben we onvergetelijk en sportief afgesloten met een vogelvucht door de tropische jungle van Thailand. Dit hield in dat je aan een zip-line van boom naar boom slingert en abseilt als een echte aap! Was supercool om te doen in een prachtige omgeving! Vanavond gaan we nog even luxe uit eten en ons laten masseren en dan is het morgen alweer tijd om terug te vliegen naar Nederland. Ik moet zeggen dat het gemixte gevoelens zijn maar dat kunnen jullie vast wel begrijpen.

Ik kan nu al slecht slapen omdat alles om me heen me ineens zenuwachtig maakt, me benauwd maar ik stiekem toch ook wel weer uitkijk naar het kneuterige en al jullie blije gezichten! Ik besef nog niet helemaal wat voor een fantastische wereldervaring ik heb mogen opdoen maar ik zal vanzelf wel weer met beide benen op de grond belanden al dan niet door de regen en de kou. A.s. weekend wordt er al voor een inburgeringscursus gezorgd op het Boskoopse Starfestival. Heerlijk dansen en bier drinken tussen de boeren - Inge welkom thuis  Uiteraard kan ik ook niet wachten om jullie te mogen vervelen met al mijn verhalen en duizenden foto's.   

Ik wil mijn trouwe blogfanaten enorm bedanken voor alle reacties, mailtjes, steun en toeverlaat. Het was altijd heerlijk om jullie commentaar te volgen en nog iets van het Hollandse mee te kunnen pikken. Mochten jullie nu een beetje sip zijn dat jullie geen leuke verhalen meer ontvangen... niet getreurd, met een beetje geduld komt er snel weer een Inge around the globe part II aan. Ik pieker er niet eens over, ik weet het wel zeker!!!
Het blijft een simpele kwestie van Dromen - Durven & Doen! 

Groeten uit de Rimboe!

Inge

P.S. Bestellen jullie donderdag een lekker zonnetje voor me?! Dikke zoen!

Bali zonder plan: ja het kan!

Met gespreide armen, lachend, knuffelend en een traan was het welkom met Lisette weer als van ouds (en dat na 1 week elkaar gemist te hebben)...
Luidkeels kakelend brachten we elkaar op de hoogte van de laatste weekfeiten, nieuwtjes & gossips en dat waren er heel wat!
Toen we officieel moesten boarden voor ons vliegtuig naar Denpasar (Bali) moest er dan ook nog even cola gekocht worden, geplast worden, paspoorts gezocht worden en notabene geld gestort worden op Inge's rekening die het ticket had voorgeschoten. Want tjaaa op Darwin airport hadden ze gratis wifi en je bent een backpacker of je bent het niet!
Ja Lies, no worries, dat komt later wel. Laten we vooral eerst even onze vlucht halen en nadenken over een slaapplaats voor die nacht in Kuta. 
Daar gingen we dan; als laatste het vliegtuig in en 3,5 uur later waren we geland.

Wij als nu deskundigen zeggen: Bali zonder plan: ja het kan!  

Aangekomen  in de aangename hitte was het wennen aan vreemd geld, een bakkenbaard a.k.a. NL-der dumpen die we niet op sleeptouw wilden nemen en een taxi roggelen zonder het gevoel opgelicht te worden. Alles was gelukt! Naja dat laatste niet echt maar we waren blij een bed te zien.

Kuta is te omschrijven als klein Turkije. Dus we hebben lekker gestrand en geshopt. Ook het monument van de bomaanslagen uit 2002 is bezocht. Onze collega Rhys van Punsand Bay heeft hierbij een broer verloren en dan krijgt zoiets gruwelijks toch meer een gezicht voor je. Met het lezen van zijn achternaam op het monument gingen onze gedachtes even terug...

Ja het is hard, vergeten doen we het niet maar life goes on. Langzaam aan onstond er dan toch een klein plan over wat we wilden zien & doen. Elke keer even lekker iets nassen bleef toch ook een feest na de vele tosti's (misschien wel 100!) uit Punsand Bay. 's Avonds waren we beland in het uitgaansleven van Kuta. De aaf was mede een groot succes dankzij happy hour van 22.00 - 01.00 (waarom maar een uurtje toch?!)
We sloten deze avond af met een heerlijke tropische regenbui. Lisette dacht dat we wel even naar huis konden lopen door een douche die gewoon non-stop uit de lucht kwam zetten. Dat scheelde tenslotte weer geld voor een taxi en nat werden we toch wel...
Nou het "zo verzopen zijn als een kat" heeft op die avond een hele andere uitdrukking voor ons gekregen! Zeker als je half omgelopen - tot je kuiten in het water - op elke hoek van de straat moest stoppen omdat anders je lenzen (letterlijk) uit je ogen spoelden. Soppend in onze birkies aangekomen bij de bungalow (avontuur!) waar we een heerlijke koude douche hadden om weer even op te warmen

Een busje bracht ons in het volgende stadje Ubud. In dit stadje hebben we superveel coole dingen gedaan:

• Een traditionele dans bijgewoond in een tempel;
• Ontbeten met een fantastisch uitzicht, door rijstevelden gefietst, koffie van echte kattenpoep gedronken en gezien hoe de lokale bevolking woont en (over)leeft was erg indrukwekkend;
• Monkey Forest bezocht met tempels en apen wat wel wat weghad van de Apenheul. Tegen 2 andere NL-ders gezegd dat de apen niet beten en vervolgens waren hun natuurlijk gebeten! Oepsie, we gaven ook geen garantie...

Na al dit cultuurgesnuif werd het weer tijd voor wat zon, zee & strand! Op naar Ahmed aan de oostkust. Waar kun je nu nog in een bungalow verblijven voor 7 euro p.p.p.n. die 3m is verwijderd van het strand inclusief koraalrif voor de deur? Yeah in Ahmed! Hier is het toerisme namelijk nog niet ontploft. Leuk om met de lokale bevolking een avondje te jammen en zingen met gitaren en trommels (ook al kan ik helemaal niet zingen; dat is toch geestig!)

Voor 5 euro een scooter gehuurd, voor 2,50 euro een snorkelset en gaan met die banaan! Lekker rondtouren en op verschillende plaatsen snorkelen was het oorspronkelijke plan...
Maar als Lisette & Inge samen op tour zijn loopt dit plan natuurlijk altijd anders hihi!

Lisette als chauffeur op de scoot is niet zo'n goed idee: 5m en ze valt om waarbij de spiegel lam was en zijzelf een flinke jaap in haar knie eraan overhield. Gelukkig had de plaatselijke (altijd vriendelijke) bevolking ook jodium. Helaas moest ze wel 30 euro voor dit grapje lappen - afzetters   

Halverwege de dag bedachten we dat het wel handig was om nog even te pinnen want dat kon niet op Gili Trawagan (onze volgende bestemming). Echt toppie zo'n niet-toeristisch plaatsje maar de pinautomaat was 45 min rijden op de scooter! Waar wij met behulp van de lokale bevolking natuurlijk 1,5 uur over gedaan hebben... Als dan ook nog eens je pinpas niet werkt bij 5 verschillende banken begin je toch lichtelijk te twijfelen (zacht uitgedrukt). Maar uiteraard schoot de vriendelijke bevolking te hulp en deze maal was 6maal scheepsrecht. Yesss we hadden weer centen!!! Maarja toen stond er nog de weg terug op het programma. Met alleen een bikini aan en een dun vestje dwars door een nieuwe tropische regenbui in het donker 1,5 uur terug karren. Gelukkig was de benzine goedkoop (avontuur, avontuur!)  In ons zeiknatte kloffie hebben we halverwege nog even heerlijk genast in een restaurant wat als tip stond aangegeven in onze bijbel de Lonely Planet. Dit maakte de avond toch wel weer goed!

De volgende dag zijn we met een ienieminie vissersbootje naar het eiland Gili Trawagan gevaren wat hoort bij Lombok. Deze boot was gemaakt voor 2 personen en 1 bemanningslid, lekker cosy! Midden op zee kreeg vooral Lisette lichte twijfels of dit wel de veiligste weg was zonder kompas of kaart. Maarja er was geen weg meer terug en ook nog geen land in zicht! Inge had het te druk om zich zorgen te maken want die was de hele tijd water uit de boot aan het scheppen met een emmertje... Het zou ongeveer 3 uur duren maar dat was natuurlijk Balinese tijd. Ik zeg weer avontuur, avontuur, avontuur! 4,5 uur later werden onze natte backpacks met 2 verzopen katjes (again) eindelijk gedropt op een bountystrandje (ooooooooh mooi!) Wij waren toch ook wel weer blij dat we het gered hadden zonder te zinken midden op zee hihi.

Aangezien er geen gemotoriseerd verkeer op dit eiland is toegelaten werden jut & jul met alle bagage vervoerd ter paard en wagen. Zie je het voor je, het was weer om te filmen hoor! Gelukkig hadden we na even ronddwalen een prima slaapplaats gevonden en hebben we 3 toffe dagen gehad op dit mega mooie eiland in een echte tropische backpackers omgeving.  Helaas vielen de strandfeestjes erg tegen omdat het Ramadam was. De muziek stopten al om 23:30 uur (zwaar minpunt! Ik ben toch geen moslim?) Gelukkig maakten wij altijd ons eigen feestje er wel van en sliepen we niet naast een moskee want om 05:00 uur begon deze al te jengelen. Maar ondanks alles hebben we enorm genoten!!

Met de speedboot terug naar het vaste land leek ons ditmaal een iets geslaagder plan en dat was het ook. Een laatste nachtje partyen in Kuta om het Bali avontuur af te sluiten en toen zat het er alweer op! Time flies when you are having fun  

Half ziek, zwak en misselijk moest er gevlogen worden, altijd fijn... En wat voor een reis: 3 vluchten later via Darwin en Alice Springs kwamen we exhausted en met veel oorpijn aan in Perth. Slapen was er niet echt bij want er moest veel rompslomp geregeld worden voordat we definitief Australie konden verlaten. Maar ook dit hebben we na een pitstop bij de plaatselijke apotheek weer overleefd. Zo maken we toch elke keer weer wat mee! Anders worden de verhalen voor jullie ook maar zo saai om te lezen.  
Lisette heeft het awesome Australie verruild voor het natte Nederland en Inge is doorgevlogen via Hong Kong naar Thailand. Waarom nog even niet vakantie vieren? Dat kun je tenslotte nooit genoeg doen!

Mijn volgende avontuur zal dus vanuit Azie zijn waar ik momenteel ben beland. Samen met Sarah ga ik hier nog even genieten, mijn potje opbrassen en de boel op stelten zetten

Een dikke zoen en veel plezier op de Boskoopse braderie! (in de regen hihi)
Inge around the globe

Yeeeee Haaaaa: I made it to the top!

Aangezien ik heb vernomen dat mijn weblog al een tijdje met spinrag en stof staat hierbij een nieuw verhaal over het leven van ingedingg op 10 km afstand van het allernoordelijkste puntje van Australie; Cape York. Bereid je voor op misschien wel een van mijn bizarste blogs ever!

Het leventje hier is moeilijk te omschrijven, maar bij deze dan toch een poging. Neem Big Brother, Temptation Island en Expeditie Robinson, hussel deze tv-programma's door elkaar en voila: de Punsand Bay-real live soap. Met vandaag in deze soap: een terugblik op mijn avonturen in Punsand Bay camping resort waar ik 2 maanden gewerkt, geleefd, gefeest, gehuild en gelachen heb en een vooruitblik naar wat komen gaat...  

Konden jullie soms maar door mijn ogen kijken en zien in welke omgeving ik was beland. Ik weet zeker dat jullie mond zou openvallen van verbazing van de mooie natuur, de zee die ik elke ochtend zag zodra ik mijn slaapkamerdeur opende, groene bergen die afstaken tegen het eindeloze witte strand, wegen van rood zand die je alleen met een 4WD kunt afleggen, termietenheuvels die soms groter waren dan ikzelf en niet te vergeten de dieren... Slangen, krokodillen, giftige padden, de grootste en groenste kikkers die ik ooit had gezien, gekko's, hagedissen, enge spinnen, soldaatkrabben en ga zo maar door. Ja mensen ik was in de tropen!

Het resort is totaal niet te vergelijken met een 5-sterren resort uit Turkije. Om jullie een klein idee te geven: gezinnen met kinderen, tourgroups (oude gekken) tot en met free independent travellers (mensen van het goede leven) brachten zoal een bezoekje aan dit resort.
Mijn kamer bestond uit een hok van 2 bij 2 meter van spaanplaat met schimmel op de muren en een vloer die bekant op instorten stond . Aanwezig was een heerlijk bed en een iniemini dressoir en toen was het hokje alweer vol ;-) Met 1 blik op de muur maakte ik meteen kennis met mijn nieuwe huisdier - een witte gekko - is weer eens iets anders als een dwerghamster.  
Het geheel was dus meer te vergelijken met een camping waar nergens iets van luxe te bekennen was. Gelukkig waren er normale douches & toiletten. Enig probleem hiermee was dat ze soms ‘out of gas' waren en dan was het warme water ver te zoeken, brrrrrrr..!
Anywhy je kon maar beter op alles voorbereid zijn bleek wel weer. Op een ochtend werd ik wakker met gruis naast m'n hoofd (!) Een dikke rat had even een mooi gat geknaagd in mijn plafond! Dit gat had ik tijdeijk opgevud met een theedoek onder veel gelach van Sarah en Lisette. Hallo straks komt dat beest er doorheen zetten; nog niet eens gesproken over andere glipperige gluiperds. Toen nog niet wetende dat de ratten hier zo groot kunnen worden als konijnen!

Naast 6 dagen werken als barkeepster en serveerster had ik elke week 1 dag vrij. Ondanks dat het resort erg afgelegen lag (60 km vanaf het eerste Aboriginal dorpje Bamaga) kwam ik zo nu en dan in de Punsand Bay soap voor verrassingen te staan. De volgende uitstapjes zijn de revue gepasseerd met bijbehorende hoogtepunten:

• Toeristen hadden me meegenomen naar de tip van Australie, Cape York. Je kan daar via het strand en de rotsen het allernoordelijkste puntje van Australie bereiken, een heel belangrijk punt voor veel Australiers. Op de quad gingen we vervolgens via een bumpy ride en door hagelwit zand krokodillen spotten, rivieren doorkruisen, dwars door het tropisch regenwoud scheuren, takken en kuilen ontwijken en verlaten strandjes afrijden. De wind door je haren en gaan met die banaan, wat een te gekke omgeving! Back on track en op naar 2 watervallen waar we ook in gezwommen hebben onder het genot van een koud biertje. Cheers mates J Inmiddels een ster zijnde in 4WD rijden mocht ik de weg terug naar het resort afleggen. De volgende obstakels zijn deskundig ontweken: een wild zwijn, walibies, vogels, een kudde paarden en het doorkuisen van een rivier.
• Met collega Rhys naar Rocko eiland gevaren en een bezoekje gebracht aan een pearlfarm. Ik heb hier gezien hoe echte parels worden gekweekt en geproduceerd, een zeer nauwkeurig werkje. Als echte schippersvrouw heb ik de boot nog bemand, uiteraard rekeing gehouden met de ties & rips.
• Ik ben op tour geweest naar Thursday Island en Horn Island, twee eilanden die deel uitmaken van de Torres Strait eilandengroep en tussen het puntje van Australie en Papua New Guinea liggen. Ik heb deze dag een world war II tour gedaan op Horn Island (deze plek was na Darwin de meest gebombardeerde plek in Australie tijdens WO II), gezellig gebabbeld met 65+ers en van de azuurblauwe zee genoten op Thursday Island.
• Andere bezigheden bestonden uit strandwandelingen, krokodillen spotten (zie het hilarische verhaal hieronder) en krabben vangen met je blote voeten in de modder, mmmmm!

Mijn collega's in het resort zijn allemaal heel leuk en 's avonds zitten we vaak met zijn allen bij elkaar muziek te luisteren, te kaarten of aan een kampuur op het strand te chillaxen. Het meerendeel van mijn collega's is man, en van een heel ander soort dan dat ik in Nederland gewend ben. Mijn collega's zijn namelijk nogal avontuurlijk aangelegd en houden er bijzondere hobbies op na; duiken in een zee vol krokodillen, haaien vangen, op wilde varkens jagen, giftige slangen vangen en meer van dat soort interessante bezigheden. Zodoende gingen we op een avond krokodillen spotten in het moeras. Ik riep meteen: Ja! Maar aangekomen bij het moeras had ik een klein beetje spijt van mijn keuze, want het was wel heel donker en op de weg erheen had mijn collega een giftige slang gevangen dus dat werd niet alleen uitkijken voor kroko's maar ook voor slangen. Maarja we waren er al en ik moest maar even doorzetten. Sarah en ik liepen achter de jongens aan en ik heb me doodgelachen omdat na bijna elke stap of Sarah of ik een gil gaf. We zijn gelukkig ongedeerd teruggekomen uit het moeras, maar hebben helaas geen krokodillen gezien.

Een real life soap is niet compleet zonder kleurrijke personages, in dit geval mijn collega's. De man-vrouw verhouding is niet helemaal in balans (20 mannen op 8 vrouwen), maar je hoort mij niet klagen J. Ik knijp met een big smile in m'n handjes dat ik hier uiteindelijk terecht ben gekomen met Sarah en Lisette als mijn collega's en tevens vriendinnen & reismaatjes van de eerste weken. Het is geweldig om met zijn drieeen hier te zijn en dit samen te mogen beleven (en ook heerlijk om af en toe even in het Nederlands te ouwehoeren). Met dank aan de journalistieke schrijfstijl van Lisette Jongerius zijn de volgende personages gevormd die ik jullie echt niet wilde onthouden. Een kleine greep uit de selectie van de overige collega's:

• Catia, de kok. Italiaanse, 60 jaar, 1.50 meter lang, mega schelle stem en zwaar Italiaans accent(‘Two Amburges and shiiiiips!'). Draait het liefste 24 uur per dag dvd's van de musical Mama Mia en Michael Jackson (achter elkaar) in de keuken, maar heeft godzijdank sinds kort nieuwe cd's gebrand. (Ik kan geen Abba meer horen!)
• Rhys, de schipper. Brengt campinggasten naar de parelboerderij op Roko Island, Thursday Island of neemt mensen 's avonds mee op krodillentour. Is onlosmakkelijk verbonden met zijn Toohey's New biertje. Lijkt op Jude Law, maar heeft tegenwoordig meer iets weg van Pim Fortuyn nu collega Tyson (zie onder) voor de grap zijn hoofd heeft kaal geschoren.
• Tyson, de automonteur. Oftewel de wildebras. Heeft een tand van een krododil door zijn linkeroorlel. Doet graag aan speervissen en jaagt op haaien .
• Luke, de Benjamin. 21-jarige Engelse jongen die zwaar fan is van country-zangeres Taylor Swift. Zijn geblondeerde haar is licht oranje-uitgeslagen en is vaak te zien met een knalroze haarband. Luistert ook naar de bijnaam ‘Bungy'.
• Haley, de vrolijke noot. Prettig gestoorde Australische meid met een dozijn tattoo's. Heeft een aanstekelijke schaterlach, houdt van roddels en is bovenal een echte lieverd. Is momenteel bij familie in Cairns, omdat haar oma is overleden.
• Kai, de swingende kokosnoot. Bouwvakker met een blinkende rij witte tanden die mooi afsteken tegenover zijn donkere huid. Dankzij de inspanningen van Sarah en mij kent hij de nodige Nederlandse woordjes (‘Heb jij zin um met mai naar et strand te kaan?'). Is al dansend geboren en is op feestjes de eerste die de heupen losmaakt.
• Ronnie, de ex-militair. Vaak te zien in zijn knalgele, afgekloven slippers. Zeer strikt en geordend en werkt als een bezetende als bouwvakker. Heeft koelboxen vol met eigen eten in zijn kamer. Spreekt met een zwaar maar oh zo grappig Duits accent.
• Lachlan, de vrijbuiter. Geeft Reghan, het 8-jarige zoontje van campingeigenaren Jackie en John, thuis les. Draagt vaak kleding met gaten, loopt altijd op blote voeten en jaagt in zijn vrije tijd graag op wilde varkens en krabben.
• Charles, de hunk. Blonde lokken, een bonk spieren en een tandpasta-glimlach: als Hollywood star Matthew McConnahey een jonger broertje zou hebben, zou het Charles zijn.
• Denise, de klager. De oudste van het stel (circa 45 jaar). Hier naar toe gekomen om haar rekeningen van haar scheiding te kunnen betalen. Ziet het glas altijd half leeg, maar werkt hard.
• Johannes, de wereldreiziger. Deze Duitse pretty boy heeft de halve wereld al over gereisd, grotendeels per fiets. Heeft een sixpick waar je u tegen zegt, maar is vooral een heel charmismatische en lieve jongen, die je onmogelijk niet aardig kunt vinden.

En dit is slechts een beschrijving van een klein deel van mijn collega's.  Voor vrijwel iedereen geldt dat de onderlinge band hecht is. Niet zo gek, want je zit hier continu op elkaars lip. We werken immers  samen, wonen samen, eten samen, drinken samen, feesten samen en sommigen doen ook nog andere gezellige dingen samen. Er wordt veel met en over elkaar gepraat, zoals het in een goede realityshow betaamt. Maar niet per defintie altijd slecht, in tegendeel zelfs. Zie het als een ‘ons kent ons'-cultuur, waar eigenlijk elke dag een feestje is.
Zo zijn er voldoende drankjes gedronken rondom zelfgemaakte kampvuren, is er een wild zwijn aan het spit geregen,  is er een jungleparty georganiseerd met invloeden van de evenementenachtergrond van Inge en is de 26^ste verjaardag van Lisette uitgebreid gevierd met chocoladetaart de nodige shotjes.

Ik moet zeggen dat de bushmannen de avonturier vanzelf in je naar bovenhalen. Zo heb ik met een wilde slang rondgeparadeerd die normaal altijd bijt alleen toen even niet - lucky me! Of denk aan persoonlijk kokosnoten en palmbladeren hakken om er uiteindelijk betoverend uit te zien als een echte Jane op de jungleparty. Soms moet ik mijzelf echt even knijpen. Wat heb ik toch een ongelovelijke mazzel dat ik in Australie zit en al deze mooie dingen mag meemaken.

Zelfs de toekomst ziet er voor deze jonge wereldreiziger rooskleurig uit. Met nieuw verdiende dollars nog heerlijk een kleine 4 maandjes al rondreizende de mooiste dingen zien en vooral alleen maar genieten!!! Op 23 augustus vlieg ik via Bamaga terug naar Cairns en vanuit daar door naar Darwin. In Darwin heb ik plannen om een 3-daagse tour te maken naar Kakadu National Park. Heerlijk hiken in 35 graden. Vanuit Darwin vlieg ik vervolgens samen met Lisette op zondagavond 29 augustus door naar het Indonesische eiland BALI!!! Dan baal ie als je dat in het vooruitzicht hebt ;-) Thanks voor alle nuttige tips uit Nederland!      

Na een kleine 2 weekjes Bali vliegen Lisette en ik terug naar Ozzie en deze keer is Perth aan de Westkust onze eindbestemming. De laatste Australische daagjes moeten dan toch echt afgeteld gaan worden...  Op 15 september is het tijd om via Hong Kong - waar ik Sarah weer zal ontmoeten - naar het Thaise eiand Phuket te vliegen. Hiervandaan staat er samen met Saar nog een fantastische rondreis op het programma door Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam. Wederom kijk ik hier enorm naar uit!!!

Volgens Marco B. bestaat afscheid nemen niet maar ik moet er toch bijna aan gaan geloven. Uiteraard zal dit gepaard gaan met een (bescheiden) feestje! ;-) Het hoort er natuurlijk allemaal bij als je met je rugzakje op de wereld rondreist. Mochten jullie me na het lezen van deze blog een beetje zielig vinden door de erbarmelijke leefomstandigheden, niet doen! Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hier volop genoten heb tussen alle slangen en kokosnoten, een fantastische tijd met nieuwe vrienden en tranen gelachen. Zelfs het altijd ongezonde staff-eten is in vergelijking met deze ervaringen een peulenschil. Mooie herinneringen en honderden gekke foto's zullen mij dit Australische avontuur nooit doen vergeten.  

Hopelijk kunnen jullie je nu een kleine voorstelling maken van mijn bizarre maar tevens heerlijke leventje Down Under. Op dit moment wil ik nog lang niet naar huis! Zoals jullie lezen heb ik het veel teveel naar m'n zin! Gelukkig is die omschakeling voor latere zorg J Wel ga ik nu deze blog tot een einde breien met een hele dikke zoen en knuff voor jullie allemaal.

Tot snel vanuit een ander landje!!!

Jullie gekke & lieve ingedingg - die stiekem toch wel aan jullie blijft denken.

P.S. Foto's bij dit verhaal zullen uiteraard op de website komen als ik in Darwin ben gearriveerd.  

Tropisch zweten in korte rokjes...

Lieve kokosnoten,

Wat loop ik weer achter met mijn blog, wat is er weer ontzettend veel gebeurd! Ja ik zou er idd. maar even voor gaan zitten... 

Na erin geslaagd te zijn een nieuwe camera te scoren in Rockhampton ben ik doorgereisd naar Arlie Beach. Hier kwam ik ‘s nachts aan en moest ik de code van de kluis kraken... ik ging door naar de volgende ronde: een hostelkamer woehoeeee! Minder plezant dat ik het aantrof met kots in de gootsteen en poep in de badkamer maarja de Oostkust is nou eenmaal soms echt erg. Gelukkig hebben mijn ouders me verstandig en wijselijk opgevoed :P Zo jat ik bijvoorbeeld een theekdoek uit mijn hostel om het gat in mn spijkerbroek dicht te naaien. Uiterst efficient!  

De meeste backpackers verblijven alleen in Arlie Beach om naar the Whitesundays te gaan en dit was tevens mijn planning. The Whitesundays bestaan uit 74 eilandjes. Voor 2 dagen en 2 nachten ben ik op de 69 foot classic zeilboot 'the New Horizon' geweest. Met 4 bemanningsleden en 28 mensen in 1 kajuit was de boot al snel vol :P Die Inge was wederom de enige NL-der op de boot, ook niet heel verwonderlijk want het Nederlands elftal moest de 2e avond spelen. Toch geef ik persoonlijk de voorkeur aan dolfijnen en schildpadden bewonderen, chillen op het dek, het voeren van Eagles en snorkelen tussen de 1500 verschillende vissoorten. Jullie kunnen dat vast wel begrijpen ;-) Ik heb verrassend goed geslapen en vrij weinig last gehad van de schommelingen onderin het schip.

De 2e ochtend na een lekker ontbijtje werden we in groepjes in een kleine boot naar het strand gevaren. Hier kwamen we na een korte bushwalk aan bij the Whiteheaven Beach lookout. De op 3 na meest gefotografeerde spot in Australie. Ondanks de bewolking (helaas pindakaas) was het uitzicht so amazing!!! De verschillende kleuren blauw van het kristalheldere water en het fijne, betoverende witte zand wat onder je voeten knarst. Ik heb nog geprobeerd wat coole pics te schieten tijdens het snorkelen met mijn speciaal aangeschafde onderwatercamera. ‘s Avonds stond er spaghetti Bolognese op het programma en na een (bescheiden) feestje op het dek ben ik weer even de binnenkant van m'n oogjes gaan bekijken... wel mooi was dat ik meedeed met een drankspelletje waarbij ik van water nipte en de rest van viswijn hihi!

De laatste ochtend hadden ze al gewaarschuwd dat het behoorlijk ruig kon worden op onze terugreis. Dit was zeker niet gelogen! Waar anderen aan de achterkant van de boot aan het overgeven waren stond ik met een paar mensen op het dek te genieten van de enorme krachten van de oceaan. Onszelf al goed vasthoudende kregen we vloedgolfen zeewater over ons heen waarbij we tot op het bot nat en verkleumd werden. Maar het was een van mijn beste ervaringen van deze trip! De crew gaf ons duikbrillen zodat we gewoon konden blijven kijken als er weer een vloedgolfje over ons heen spoelde. Lang leven de zeeziektabletten! Enorm genoten!

In Airlie Beach heb ik de volgende avond afgesproken met 2 jongens uit mijn 1e week, Jasper en Brian. Supergek maar mega leuk om hun na 5,5 maand weer te zien.  Superveel gelachen en uiteraard nog even gefeest! Wat was onze startersgroep van Australian Backpackers toch leuk, echt een koestermomentje bla bla bla. Tenslotte halfdronken naar bed gegaan want de volgende ochtend moest er weer gebust worden... op naar Cairns en op naar Saar!! Die 11 uur bussen was natuurlijk niks vergeleken bij mijn record van 33 uur.

Sarah zag ik na 3 maandjes weer in Cairns en dat was groot feest natuurlijk! Het is sowieso grappig om te merken hoe snel stemmingswisselingen hier kunnen ontstaan, sterker aanvoelen als thuis maar ook weer kunnen verdwijnen. Reizen is echt geen minuut hetzelfde en daarom is het ook zo leuk! In Cairns heb ik ook eerder ontmoette bacpackers weer teruggezien, zo grappig dat je uiteindelijk iedereen weer tegenkomt. Met Saar heb ik natuurlijk uren bijgekletst, Holland aangemoedigd en niet te vergeten onze Azie plannen bevestigd!!!

Dit is een groot nieuwtje wat ik uiteraard met jullie wil delen. Vanaf +/- half september willen wij samen nog 2 of 3 maandjes door Azië gaan reizen. Vanuit Hong Kong vliegen we dus nog even door naar Singapore en Amsterdam moet nog even op zich wachten. Ik beloof jullie iig dat ik voor kerstmis weer in Nederland zal zijn! De landen die we willen gaan bezoeken zijn: Maleisië, Thailand, Laos, Cambodja en mischien Vietnam. We gaan niks plannen maar laten alles lekker op zijn beloop gaan. Ik kan het nu nog niet helemaal bevatten dat ik dit ook ga meemaken maar dat zal vast wel komen als ik er eenmaal ben beland. Nu gaat het echt een wereldreis worden, super te gek! :D

Om dit alles te kunnen bekostigen ben ik dan ook weer aan het werk gegaan. Hier kom ik later op terug want ik heb eerst nog een ander mooi verhaal te vertellen...

Na op een avond een gezellige BBQ in het hostel gehad te hebben zijn we nog met de hele groep wezen stappen in de Woolshed in Cairns. Hier heb ik de Australier Vern ontmoet die me de volgende dag mee heeft genomen op zijn boot. Onderweg hadden we (Vern, ik en zijn hondje) nog een Duits stelletje letterlijk van de weg geplukt die ook meegingen. Zomaar een dagje chillen met complete vreemde mensen, zo gaat dat gewoon hier! :D Ik wist ook mijn god niet waar ik was haha maar wat maakte dat ook uit. Toen ik zijn boot zag kon ik mn ogen niet geloven... jezus die was gaaf!!! Ik denk dat hij minstends $100.000 dollar waard was! Er zaten echt dikke speakers ingebouwd en een mega moter dus wij dreunden lekker heen en weer op het water, echt helemaal fantastisch! Hij had ook alle attributen zelf: tubes, body boards, waterski boards, zwemvesten echt de hele rataplan kwam uit de opslagruimte tevoorschijn. Het blijft onbegrijpelijk hoe vriendelijk en loyaal die Australiers toch zijn. Ik heb echt zoveel LOL gehad op het water, vooral tuben (in zo'n grote band) is echt heel cool. Als ik terug ben in Cairns ga ik het nog maar een keertje proberen!

Op dit moment ben ik namelijk niet meer in Cairns. Jaja waar is die Inge nu weer beland zullen jullie wel denken... Het plan was om samen met Sarah werk te zoeken en het geld te sparen voor Azie. Aangezien de banen hier niet echt voor het oprapen lagen hebben wij onszelf moeten opsplitsen. Sarah is gaan werken in Bamaga (vlakbij Cape York). Dit is het meest noordelijke puntje van heel Australië in het tropische regenwoud van Queensland. Een paar dagen later belde ze mij op (ik nog steeds werkzoekende) dat ze nog iemand nodig hadden. Uiteraard was ik 'de aangewezen persoon!' :D

Ze hebben mij zodoende over laten vliegen naar Bamaga. Een super klein vliegtuigje waarvan 75% Aboriginal people heeft mij veilig laten landen op het vliegveld. Bamaga is een van de 5 Aboriginal communities van het hele gebied rondom Cape York. Hier werd ik opgehaald van het vliegveld en vervolgens naar Punsand Bay, een camping resort gereden. We moesten dwars door het regenwoud en zelfs een rivier doorkruisen. Ik dacht ook grote goedheid waar ben ik nu weer beland! Uiteindelijk aangekomen zag ik Saar weer, eerder als verwacht dus helemaal leuk! Het camping resort ligt echt midden in de tropen en direct aan het strand. Het enige nadeel is dat je niet in de zee kunt zwemmen vanwege zoutwaterkrokodillen en haaien. Ook moet je oppassen voor slangen die zitten er erg veel in dit gebied. Mijn buurvrouw van 2 deuren verder heeft er eentje in haar kamer die ze elke dag gekko's voert. Ik denk maar niet teveel na over de TE GROTE spinnen die hier hoogstwaarschijnlijk aanwezig zijn. Er was 3 weken geleden al een keer een vogelspin gesignaleerd... De kikkers zijn in vergelijking met de outback 3 maten gegroeid, bizar! Gelukkig is hier wel een zwembad en die heb je soms ook echt nodig. Het is hier elke dag bloedheet (rond de 30 graden). Het is tijdens het werken (waarbij we gelukkig korte broeken en rokjes mogen dragen) dan ook flink zweten geblazen.

Het werk zelf is echt leuk. Het is hoogseizoen dus lekker druk. Samen met Sarah en een chefkok werk ik in het restaurant, achter de bar en in de keuken. We werken 6 dagen per week en woensdag is mijn vrije dag. De hele staff (in totaal +/- 10 mensen) heeft een eigen chillhoek op de camping met een keuken. Ook deze keer heb ik een kamer voor mezelf wat erg fijn is; ondanks dat het ding bijna uit elkaar valt van ellende. Dit is nog eens even iets anders in vergelijking met de outback waar de populatie inclusief mijzelf 3 was. Ik ben dan ook van plan hier 2 maandjes te blijven werken om lekker geld te verdienen waarna ik daarna genoeg geld heb voor al mijn overige Australie en Azie avonturen!

P.S.: Ik heb hier geen bereik op mijn mobiele telefoon maar jullie kunnen natuurlijk wel blijven mailen, Hyven & Facebooken.  

P.S.2: Foto's en filmpjes volgen later want het tijdperk der supersonische computers is hier door de Aboriginals nog niet echt uitgevonden... Ik zeg een gat in de vrijetijdsmarkt! 

P.S.3: Alvast weer reuze bedankt voor al jullie lieve en enthousiaste reacties, altijd super leuk om te lezen!

Cheers en een dikke zoen!

Inge in tropische sferen 

De vele ontmoetingen, een beetje geluk en een beetje pech.

Mijn laatste berichtje is alweer een tijdje geleden dus het wordt weer eens tijd om achter de computer te kruipen en jullie op de hoogte te brengen van mijn nieuwste reisavontuur. Het blijft echt fantastisch om elke keer opnieuw jullie reacties te lezen en de nieuwtjes & roddels waar te nemen uit Nederland. Thnx a lot!  Ook voor de persoonlijke mailtjes.

Waar was ik gebleven? Terug op aarde en wel in de stad Brisbane aan de Oostkust. Mijn Oostkust avontuur is dan ook eindelijk begonnen. Ik ben hier verbleven bij een hele leuke, lieve Schotse familie die naar Australie is gemigreerd toen hun mijn leeftijd hadden. Het kan dus nog alle kanten op  Jimmy en Avril hebben 3 kinderen en een hond. Een van de kinderen zei als eerste tegen mij: 'Hey jij hebt echt een accent'. Maar op mijn laatste avond zei hij heel schattig: 'Je hebt nu geen accent meer omdat ik eraan gewend ben geraakt'. Ze wonen echt in een super super mooi huis met zwembad. Bij het zwembad is een hele overdekte oase gebouwd compleet met bar, tv, heaters en uiteraard een BBQ waarvan we de 1e avond met vrienden (waaronder een chefkok) heerlijke gesmuld hebben! Super om me weer even in een echt huis bevonden te hebben. Ze hebben me meegenomen naar Surfers Paradise aan de Goldcoast en zelf heb ik nog een dagje de stad verkent. Surfers Paradise is meer te vergelijken met Las Vegas dan het ‘echte' Australie. Helaas konden we op de laatste dag niet met de Porsche naar paardrijden van haar dochter, omdat het dreigde te gaan regenen... heb ik dat!

Na Brisbane ben ik naar Noosa gereisd. Onderweg heb ik the Australian Zoo van Steve Erwin bezocht en hier veel inheemse dieren gezien en zelfs persoonlijk ontmoet! Ik had er eerlijk gezegd wel een soort meer van verwacht maar zijn overdreven manier van presenteren is werkelijk doorgezet in heel het management. Overal werd je 'te' enthousiast begroet en werd er gevraagd hoe je dag was. Allemaal leuk en aardig maar ik heb geen behoefte om dat 15x op een dag te vertellen.  Ik sta zelf nog op de foto met een grote Python, Egal en babykrokodil.
In Noosa heb ik een workshop Didgeridoo spelen gevolgd waar ik verdacht goed in was! Helaas kan je er niet miljoenen mee verdienen dus die carriereswitch wordt hem niet. Wat hem wel werd was een toffe hike langs de vele strandjes door het National Park. Noosa was echt een mega leuk (surfers) plaatsje! 

Vanuit Noosa ben ik naar Tuan gereisd. Tuan is een heel klein plaatsje vlakbij Fraser Island waar de neef van Jonesy met zijn vriendin woont. Bij deze lieve mensen ben ik een weekendje verbleven. Vanaf zijn balkon had je uitzicht op Fraser Island dus dat was heel gaaf! We zijn in zijn boot met nog wat vrienden en familie lekker wezen vissen en hebben 's avonds de grote vangst (zelfs ik had een flat white gevangen) lekker opgepeuzeld met Gamba's. Ze hadden me een lift gegeven naar Hervey Bay en me afgezet bij mn volgende hostel.

In Hervey Bay heb ik een 3-daagse selfdrive tour geboekt naar Fraser Island. Dit is het grootste zandeiland ter wereld! Ik was blij dat ik nog een selfdrive tour kon doen omdat ze het eigenlijk willen afschaffen. Er gebeuren per jaar teveel ongelukken. Don't worry I'm still alive! Met mijn mega rij ervaringen vanuit the Outback (ahumm) kon ik dit zanderige klusje in een 4WD dus ook wel klaren.  Ik vond het echt super gaaf om te rijden over alleen maar zand, echt wel even heel wat anders maar wij zijn uiteindelijk zelfs niet vast komen te zitten! Ik heb dus niet hoeven duwen, puffen en zweten. Onze groep bestond uit 3 auto's en ik was de enige Nederlander. Mijn groep was alleen niet mega tof wat wel jammer was. Maarja je kan niet alles hebben! It's all part of the experience...Het was soms wel een opgave om tussen straalbezopen, wietrokende canadezen te zitten en gestoorde Israelische mensen die alleen maar in hun eigen taaltje blaten. Een auto had wel een soort medelijden met mij dus zou ik de laatste dag bij hun in de auto gaan. 's Ochtends had ik die groep nog gezien maar toen ik klaar was waren ze al weg! Een beetje pech. Al met al vond ik Fraser Island echt wel super gaaf met het rekening houden met eb/vloed (het is te gevaarlijk om met vloed over het strand te rijden), het schipwrak uit 1935, de lookouts (ik heb een haai gespot!), de kristalheldere meren en het kamperen in tenten. Dus tja ook het alleen reizen kan heel soms even nadelig zijn maar je moet altijd je eigen feestje blijven maken. Dit heb ik dus ook gelijk even letterlijk genomen!

Na Fraser Island ben ik naar Agnes Waters/Town of 1770 gereisd om mijn lieve vriendinnetjes Tessa en Marjolein weer te meeten! Dat was echt in 1 woord helemaal super natuurlijk! Lekker op het strand gelegen, onwijs veel gekletst, de nodige Goon is weer gedronken en gezellig samen gekookt met ook nog 2 andere leuke meiden uit Zoetermeer. Topdaagjes gehad in Town of 1770 en om het leuk af te sluiten hebben we Scooter Roo gedaan. Dit houdt in dat je op kleine Choppers (met zo'n hoog stuur) 3 uur in stoere leren jassen rondzoeft door de mooie omgeving. We leken met de hele groep wel een Hells Angels bende, haha het zag er echt heel vet uit!  Onderweg hebben we nog kangaroes gespot in hun natuurlijke omgeving en uiteindelijk genoten van de zonsondergang met lekkere wedges in (te)veel chillisaus! 

Vanzelfsprekend moest precies ik weer wat meemaken natuurlijk....

Voor de start moesten we wachten in een rij en toen kwamen de instructeurs nog 1x langs om even iedereen persoonlijk te zeggen remember: remmen, gas etc. Want ook mensen zonder rijbewijs mochten deelnemen. Een instructeur stond 3 choppers voor mij en het meisje achter mij zegt in ene: OH MY GOD, OH MY GOD dus ik draai me om en zeg: wat is er aan de hand?!? Ze zegt neee neee en ze roept die man erbij. Hij doet nog zo zijn hand omhoog van even geduld ik kom er zo aan. Ze zegt neee snel je moet NU komen. Dus hij komt en zij wijst zo naar de achterkant van mijn helm. En hij begint ook: OH MY GOD, OH MY GOD... Dus ik zit daar op mijn Chopper en ik dacht ook: What the hell is going on???
Bleek er een hele grote spin (ter grote van je hand) op de achterkant van mn helm te hebben gezeten! Hij had hem toen met een stukje gras/hout weggeslagen maar ik heb hem zelf (helaas of gelukkig) niet gezien! Maargoed, als een flinke kerel al zegt ‘oh my god' moet het wel een soort van groot / halve tarantula geweest zijn  Haha ik moet er serieus niet aan denken wat er was gebeurd als dat beest al rijdende met 80 km per uur voor mijn gezicht / in mijn nek was gekropen. Waarschijnlijk is hij uit een boom gevallen en op mij terecht gekomen. Ik zeg toch dat ze altijd op mij zitten terwijl ik ze verafschuw! Waarom luisteren ze dan nooit eens?

Oke genoeg over spinnen want je moet slapende honden tenslotte ook niet wakker maken. Tessa, Marjolein en de 2 meiden uit Zoetermeer hebben mij vannacht verlaten en ik neem vanavond de bus naar Rockhampton. Dit was eerst niet de planning maar mijn camera is gecrasht... Er moet dus een nieuwe gevonden worden voordat ik ga zeilen op de White Sundays en snorkelen tussen het fantastische Great Barrier Reef! Dus voor nu operatie camera en voor later een nieuw verhaaltje over mijn zeil- en snorkelavonturen. Ik heb er zin in!

Tot de volgende keer, met foto's en een nieuwe camera.

Liefs, Inge!

Een nieuwe attractie in Toompine en terug op aarde

Wie had dat ooit gedacht, dat die Inge nog eens voor 5 weken in the outback van Australie zou stranden... ik niet! Maar wat heb ik het hier reuze naar m'n zin gehad en wat heb ik veel meegemaakt! Zoveel leuke, nieuwe mensen ontmoet en allemaal even gastvrij. Daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren. Van tevoren werd mij verteld je gaat vrienden voor het leven maken. Eigenlijk geloofde ik dat niet zo omdat je altijd op doorreis bent. Maar het is echt zo!
Het geen bereik hebben op mijn mobielje heeft mn hersenpannetje goed gedaan. Uitgerust en weer met beide benen op de grond. Zin in alles wat nog komen gaat! Maar allereerst zal ik jullie vertellen wat ik zoal beleefd heb:

Toompine is the pub with no town. Je moet je een enorme roodstoffige vlakte voorstellen en ineens is daar een bar, boederij en hotel in één. Dat is Toompine, dat was mijn huis! The pub bestaat uit aluminum golfplaten en is simpel ingericht met 4 tafels en 5 barkrukken (echt druk kan het dus nooit zijn maar daar vergiste ik me in). Overal ligt en hangt zoveel meuk dat je door de bomen het bos niet meer ziet, ik ben blij dat ik niet alles hoef af te stoffen 

De totale omgeving bestaat uit +/- 40.000 hectare land. De eigenaar, Greg Dax beschikt over +/- 3.500 hectare. Hij heeft 1000 schapen, 2 lama's, 30 geiten, 2 ezels, 1 pony, 15 honden, 1 zwijn, vogels, kippen, mosquitoes, zandvliegen, kikkers, sprinkhanen en 200 koeien.

Ik had een eigen kamer (houten hokje) met een heerlijk matras! De douche en de wc waren buiten (weer een hokje in de open lucht) maar er was warm water dus ik was allang blij! Als backpacker zijnde zijn dat belangrijke primaire levensbehoeften geworden. Samen met de groene kikkers en sprinkhanen (letterlijk overall!) en het ‘s nachts oppassen voor slangen was het behoorlijk back to basic. Maar wat een nieuwe ervaring! Mijn record kikkerdouchen staat trouwens op 8 felgroene kwakende mormels in mn douchehokje.

Ik werkte elke dag samen met Jonesy. Zij is een gestoorde, lichtelijk alcoholverslaafde, gezellige vrijgezel begin 40. Mijn werkzaamheden bestonden ‘s ochtends uit het schoonmaken van the pub. ‘s Middags maakte Jonesy en ik vaak een special voor op het menu: veggies, homemade pies, sausage rolls of een ovenschotel. Hiernaast voerden we alle dieren. Omdat het een kleine plaats is was ik al snel een nieuwe attractie; wat is het toch bijzonder om een crazy dutchie te ontmoeten!  Zodoende besteedde ik 70% van mijn tijd met mensen helpen achter de bar en een praatje maken met iedereen. Mijn Engels is dan ook met sprongen vooruit gegaan (uiteindelijk droomde zelfs in het Engels!)

Hoogtepunten van mijn outback experience:

Het vliegen in een vliegtuig met Tim op zoek naar Daxy's schapen. Het vliegtuig stamde uit 1928 en ja ik mocht ook zelf even vliegen!

Jonesy leerde me rijden op de crossmotor. Lekker touren door the outback, an amazing feeling of freedom! Het was de bedoeling dat ik voor een klein ritje rondom de boerderij ging maar ik heb gelijk even 16km afgelegd (als je je vrijheid eenmaal ruikt.... Haha was echt geweldig!). Greg ging me zoeken omdat hij dacht dat ik langs de kant van de weg lag te creperen  maar wel lief dat hij zo bezorgd was. Verder lieten we elke ochtend de dieren vrij en moest ik ze vaak aan het einde van de middag weer zoeken op de crossmoter en ze opsluiten in hun oase naast the pub.   

Een hele dag op het land ploeteren, schapen opjagen, schapen sorteren, 440 schapen injecties geven en hekken bouwen. Ik werkte als een echte man!  

Voor het eerst in mn leven - en zelfs na 6 weken Nieuw-Zeeland - schapen geschoren zien worden op de Quickshears van Toompine. Een wedstrijd wie het snelste een schaap kan scheren voor geld. Er werd (te)veel bier gedronken (wat nou responsible service of alcohol?) en een hoop flauwe grappen gemaakt maar het was gezellig!

Na een lange tijd weer eens een potje tennis gespeeld met een toerist (zelfs gewonnen in 2 sets!). Hierna werd ik uitgenodigd om bij hun caravan lekker biertjes en rum te drinken en toastjes te eten (ik moet ook zo hard werken...)

In the pub zat er op een avond een slang in een box met flessen wijn. Ik moest snel een grote schop gaan halen uit de schuur maar uiteraard had ik eerst even mn camera gehaald. Greg schoot te hulp en kilde the Brown Snake (die dodelijk zijn) met een grote schop; de hero! Zie foto's voor het resultaat.

Alle kikkers die zich rondom en in de pub bevonden moesten daarom gevangen worden, voor het geval we nog meer ongewenste bezoekers kregen. Ik ben een echte expert geworden in het vangen van grote groene kikkers en zelfs gifting kikkers. We stopten ze levend in een emmer want als je ze dood en ze komen erachter moet je de gevangenis in (het is een beschermend diersoort). Vervolgens hebben Jonesy en ik ze weer vrijgelaten in the creek verderop.

Er werd een lammetje geboren die ik 2 dagen moest voedden. We hebben haar omgedoopt tot Inga
Er was 1 schaap verdronken die we toen aan de auto hebben gehangen en naar the tip (vuilstortplaats) hebben gereden. Ik heb zelf ook links gereden in the 4 wheel-drive van Greg.
Tevens heb ik mogen bewonderen hoe schapen worden gedood, ontveld, hoe de ingewanden eruit worden gehaald en hoe de beestjes worden klaargemaakt voor productie!

Aangezien de 4 wheel-drive niet genoeg was heb ik ook nog even 50km in een grote truck afgelegd. Op de heenweg hadden we nog een klapband maar op de terugweg gelukkig niet! Leuke ervaring met alleen mijn autorijbewijs maarja er is toch geen politie te bekennen in een pub zonder dorp

Ik heb overigens niks te klagen over het eten hier, ze voeren me tonnetje rond en geven me chocoladerepen omdat ze me te dun vinden (ik ben nog nooit zo'n dikke zeekoe geweest) :P Al moet ik toegeven dat al dat gefrituurde voedsel, wit brood en oploskoffie na 5 weken wel je neusgaten uitkomt. Ja ik mis de heerlijke cappuchinos van SRC Rottemeren  Het menu van the pub blijft toch te vergelijken met een roadhouse.

Het was interessant om weer even te ervaren dat je gemakkelijk zonder alle media kunt. Biertjes drinken, grappen maken en spelletjes spelen waren een groot onderdeel van de avondactiviteiten na het bereiden van alle maaltijden voor de locals en toeristen.

In Adavale zijn we opnieuw naar de Quickshears geweest, altijd goed om te weten wat de concurrent doet. Dit dorpje bestaat uit 7 huizen en verder is er niks! Blijft voor mij onbegrijpelijk hoe mensen daar kunnen leven. Ik heb nog meegedaan aan the quicktrow. Dit is het zo snel mogelijk oppakken van de wol en het op een tafel gooien om er vervolgens met een bezem opslaan. Jaja de mensen sporen hier soms niet... Verders ben ik 3e geworden met bezemgooien en 3e met 100m rennen. Hiermee heb ik trouwens nog $20 gewonnen haha het was weer niet te filmen hoe ik rende op mn blote voeten door steen, stof, prikkels en doorheid.

Overigens proberen ze me bij elke gelegenheid te koppelen aan lelijke bushmannen haha! Ik mag dan wel voor 5 weken in the middle of nowhere zitten en ik weet ook wel van een mooi bord kun je niet eten... maar dit was toch echt wel het toppunt van lelijk en boers! Een ander hilarisch feit is dat ze de hele dag ongenegeerd harde boeren laten en dan zeggen ze even ongenegeerd: excuses me J Boskoop is er qua ‘boerheid' dus weer niks bij.  

In een ander weekend ben ik samen met een leuk stel naar de paardenraces geweest in Quilpie. Superleuk om dit een keer in het echt mee te maken. Gehuld in mijn enigste zomerjurkje uit mijn backpack en een grote bloem in mijn haar was ik op mijn birkenstockies zelfs genomineerd voor ‘fashion of the field'. Mijn jurkje van de markt had alleen net niet de 1e prijs gewonnen  Zelf heb ik ook nog 2x gegokt op een paard en de eerste keer zelfs mn geld terug gewonnen. De dag bestond verder uit mensen kijken en drankjes drinken, niet verkeer dus! ‘s Avonds hebben we chinees gegeten (uiteraard niet zo goed als thuis) en de nacht doorgebracht bij Woggie (een local). Je kan hem het beste omschrijven als een kleine Chiwawa, altijd in trainingsbroek met een grote hoed die niet ophoudt met praten en bier drinken. De start is bij het ontbijt!

Aangezien Jonesy migraine had heb ik voor 1,5 dag de zaak alleen moeten runnen. Hiervoor ben ik beloond met een iPod dock. Dit is een kleine speakerset voor mijn iPod touch dus dat was zeker een aangename verrassing!

Stel je voor: Je staat achter de bar. Je kijkt naar buiten en ineens zie je alleen nog maar stof en oranje voor de ramen... Wat gebeurd hier? Het was een kleine tornado die ze hier Willy Willies noemen.

Eens in het jaar is het golfdag en dit houdt dit dat mensne uit Brisbane overvliegen om tegen mensen uit the bush golf te spelen voor het goede doel. Eigenlijk is het maar een debiel spel een beetje achter een balletje aanhobbelen. Maargoed ook ik heb een poging gewaagd en zelfs een prijs gewonnen voor the longest drive (uiteraard met een beetje valsspelen). Ik moet zeggen dat golfen me goed afgaat, het is voor mij gewoon mijn backhand en rammen maar!

In mijn laatste weekendje in Toompine heb ik een lekker modderbad genomen. Na 1,5 uur modderen, badderen en showeren waren Rhinnon en ik weer als herboren. In Eulo heb ik nog een poging gedaan tot het vinden van Opel in de velden en je hebt zelfs special mijnen. Uiteindelijk waren de Opel shops een groter success.

Mijn 5 weken Toompine zijn echt voorbij gevlogen! Uiteraard moest ik even wennen aan mijn nieuwe levensstijl maar ik vond het echt fantastisch om alle locals te ontmoeten en de sfeer van het ‘echte' Australische leven te mogen ervaren. Ik voelde me echt weer even thuis in Toompine en  kon het heel goed vinden met iedereen. Het is weer eens wat anders dan de backpackers uit de hostels. Ik geniet nog steeds elke dag van mijn trip, het was echt een topbeslissing om naar de andere kant van de wereld te vertrekken. Maar wees gerust; ik kom zeker weten terug. Ik weet alleen nog niet wanneer... Ik heb namelijk na het afscheid nemen van iedereen de nachttrein genomen naar Brisbane. Terug op aarde! Alleen nog even niet in Nederland... Maar voor het geval jullie me stiekem toch een beetje missen: Zie het nieuwe fotoalbum voor al mijn outback pictures. Have fun!  

Ik ben benieuwd naar al jullie dolle vakantieplannen voor the summer of 2010.

=XOXO=
Inge the singer*

* Mijn bijnaam in Toompine, omdat ze anders mijn naam niet goed konden uitspreken

De reis naar the oasis of desert

In Toompine ben je niet zomaar dat bleek wel weer... 33 uur bussen vanuit Sydney over +/- 25.000 km en 3 uur vertraging door file (de NS is er niks bij). Enige probleempje was dat ik hierdoor niet mijn aansluiting in Brisbane zou halen.

De busschauffeur heeft me daarom gedropt in Toowoomba. Hier moest ik van 06:00 - 10:00 uur wachten in een koude terminal op mn volgende busje.
Busje  komt zooo busje komt zooo... nouja dat duurde dus wel eventjes. Uiteindelijk heb ik vanuit hier de bus naar Charleville genomen. 2 dagen later was  ik dus eindelijk in Charleville! Na zolang reizen had ik gehoopt op een schone kamer en een warme douche maar helaas...

Ik moest slapen in een kamer met allemaal spinnen (lucky me). Er kroop een dik vies zwart beest uit mn handdoek + de douche was zwaar ranzig met weer beesten (lang leve de vochtige babydoekjes!)  Als je dan 's morgens vroeg ook nog eens wakker wordt van 10 min. geroggel op de gang dan begrijp je dat ik mezelf wel een klein beetje zielig vond op dat moment.

Maargoed altijd blijven lachen en een nieuwe dag was aangebroken. Ik heb die ochtend weer een busje genomen naar Quilpie waar ik opgehaald werd door Jonesy die ook in Toompine werkt. Want in Toompine daar begint mijn outback avontuur pas echt!

Vriendinnetjes smsden nog even de laatste bemoedigende woorden: Ing doe je ding want daar ben je goed in!!! Jij vindt altijd wel je weg. Dus jullie ing die is op dit moment haar ding aan het doen in het 'echte' Australie. Ze heeft inmiddels aardig haar weg gevonden tussen al het (oranje) stof, beestjes groot en klein, bier en locals!

In haar volgende blog zal ze jullie al haar avonturen laten weten... en ze kan je alvast verzekeren, deze zullen heel anders als anders zijn! Een klein voorproefje: motorrijden, vliegen in een vliegtuig (ik mocht ook zelf vliegen!), rijden in een truck en het vangen van schaapjes. Jaja dit is jullie nieuwe 'tijdelijke' ingedingg   

Happy Queensday!
Knuffels

WANTED: Outback Jack

Ben jij die stoere cowboy die een nieuw avontuur aan durft te gaan in the outback van Australie?

Laat deze unieke kans dan niet aan je voorbij gaan! Deze avontuurlijke meid is op zoek naar een goodlooking, ervaren Outback Jack die voor 5 weken al het ongedierte en de reptielen wilt verwijderen in the oasis of desert... 
Interesse? Laat een reactie achter onder dit bericht (alle rechten voorbehouden)

Het grote nieuws is dat ik een job heb gevonden!!! Hier ben ik erg blij mee aangezien de baantjes hier in Australie niet echt voor het oprapen liggen. Het is een heel nieuw avontuur dat kan ik jullie alvast verzekeren. 

Ik ga vanaf a.s. woensdag werken in Toompine in een pub. The famous pub with no town. Het is in the fucking middle of nowhere  Toompine is een plaatje in de outback wat ligt tussen Alice Springs en Brisbane. Het staat op de kaart dus dat is iig een goed teken!  

Ik heb besloten deze uitdaging aan te gaan, omdat het me een hele leuke ervaring lijkt 5 weken in de outback te leven en het lokale leven te leren kennen. Uiteraard wil ik ook wat centjes sparen en er zijn daar geen winkels om het uit te geven! Zeer goed voor mij als shopaholic...
Aangezien ik me thuis al snel binnen 4 dagen verveel wordt het nog een hele uitdaging mijzelf te vermaken al die tijd in the oasis of desert... Maargoed daarom ben ik natuurlijk ook op zoek naar mn Outback Jack!   

Ik moet daar barwerkzaamheden verrichten, een beetje schoonmaken en af en toe een hekje verven. Verder wordt er van mij verwacht te praten met locals haha no worries en ik zal ook een hoop animals ontmoeten. Volgens mij hebben ze een halve dierentuin naast the pub, erg leuk voor kids (zijn die daar dan??)  
Al mn maaltijden en onderdak zijn inbegrepen en ik zal nu dus echt 5 weken fulltime engels moeten praten! 17 April is er al een groot schaapscheerdersfestival dus dan zal het wel lekker druk zijn. Misschien ook de laatste x dat ik zoveel mensen tegelijk zie haha. Ik ben echt reuze benieuwd naar alles. Hopelijk is er bereik zodat ik jullie op de hoogte kan houden van mijn avonturen.    

Dit weekend wordt er nog even flink gefeest in Sydney en afscheid genomen van Sarah en haar zus Maaike. 2 Maanden later zal ik Sarah weer ontmoeten in Cairns om samen werk te zoeken en onze plannen om nog te gaan reien door Azie te verwezenlijken. Hopelijk gaat alles lukken! Dat is voor latere zorg; ik moet me nu eerst psychisich voorbereiden op the middle of nowhere en de superlange busreis ernaar toe. Er is namelijk geen chemist in de buurt vandaar dat ik net al even voor de zekerheid een voorraadje tampons, tandpasta en aspirines heb ingeslagen voor het geval ik verliefd wordt op een heerlijk stinkende Aboriginal!  Leuk vooruitzicht he mam! 

A.s. maandag vertrek ik definitief uit Sydney met de bus naar Brisbane (+/- 18 uur) Om vervolgens na aankomst een half uur later een nieuwe bus te nemen naar Charleville (+/- 12 uur). Dan overnacht ik in Charleville van dinsdag op woensdag. De rest slaap ik gewoon in de bus. Vervolgens neem ik woensdag de trein naar Quilpie ( +/- 2 uur) en daar word ik opgehaald door een van de eigenaars van de pub om naar Toompine te rijden (+/- geen idee hoeveel uur). Jaja het is nog erger als mn vliegreis vanuit Nederland! Maar wat een avontuur, we gaan er weer ons eigen feestje van maken!

Hopelijk kan ik de komende 5 weken even bijkomen van alle viswijn, brood met pindakaas en noodles. Op naar een goed leven in the Outback van Australie met veel lekker vlees en zonder al te grote spinnen!

Dikke zoen,
Inge goes outback

Volgende pagina »